Paardencoaching, ook goed voor een coach…

Een tijd geleden was ik bij Ton Kasteleijn en Joe Kilvington van Semfer Coaching met Paarden voor een kennismaking met paardencoaching. Er waren twee paarden, Amigo en Xanthos. Vooraf benadrukte Joe het paard met respect tegemoet te treden en ervoor te zorgen niet onopgemerkt achter het paard te komen.

De eerste oefening: leid het paard van de wei naar de zandbak. Zonder hulpmiddelen, gewoon met jezelf.

2013-09-28 08.52.13

Het contact maken ging goed. Ik voelde nabijheid en ontspanning tussen Amigo en mij. Toen wilde ik aan de slag, maar hoe? Amigo draaide zich om en ik keek tegen zijn achterkant. Dus draaide ik me ook om, naar zijn hoofd, om opnieuw contact te maken. Dat herhaalde zich een paar keer; we draaiden in rondjes.

Joe greep in. Hij wees me erop dat Amigo mijn aarzeling had bespeurd en daarom zijn eigen gang ging. Ja, ik had geaarzeld en voelde me onzeker. Hoe krijg ik hem naar de zandbak? Joe voegde eraan toe dat Amigo alle ruimte innam, ook die van mij. Ja, ik was tijdens de bokkesprongen van Amigo achteruit gestapt en had het gewoon toegelaten. Joe liet duidelijk zien wat hij van Amigo wilde. Toen ik dat ook deed, liep Amigo volgzaam mee naar de zandbak.

2013-09-28 09.39.01

De tweede oefening ging beter. Amigo deed wat ik hem zei. Mijn gedachte daarbij was: wat ik zeg, meen ik en we gaan geen andere kant op! Het gevoel van onzekerheid verdween, nu kreeg ik er plezier in. Het voelde ook goed. Xanthos was gemakkelijker en had genoeg in zichzelf, er hoefde niets bevochten te worden. Dat was een verademing.

Het was confronterend om te voelen hoe ik mij eerst de ruimte liet ontnemen en het ongemak incasseerde. Dat doe ik vaker. Die neiging ken ik. En toch was het een confrontatie. Het paard is een spiegel, letterlijk en figuurlijk, maar niet vervelend. Het direct ervaren en feedback krijgen, deed mij denken aan andere situaties waarin ik hetzelfde doe. Daar heb ik nu meer besef van.

Je zou hieruit op kunnen maken dat mijn primaire leiderschapsstijl non-directief is, waarbij gelijkwaardigheid en focus op het proces voorop staan.

Dat klopt. Ik beïnvloed liever dan dat ik direct bestuur, behalve dan het huishouden en de auto 😉 Duidelijk richting geven, wat in deze situatie met Amigo nodig was, komt in contact met mensen weleens onder druk te staan. Ook al ben ik niet primair een directief bestuurder, ik bestuur wel dagelijks. De momenten dat ik me in het dagelijks leven directief opstel, ook op ongemakkelijke momenten en mijn doel bereik, geven wel voldoening en ademruimte.

Amigo was een spiegelende uitdaging. Xanthos, een plezierige after match. Dit is een effectieve manier van ervaringsgericht leren. Outdoor werken is leuker dan binnen. Ik ga mijn mondigheid vaker directief inzetten. Daar zijn genoeg zandbakken voor in het dagelijks leven…

Advertenties